Lone wolf

อยู่ที่นี่นะ ไม่ไกลหรอก

 

ทุกครั้งที่เลิกกับแฟน สุจินดาจะล้างฮาร์ดดิสก์ที่เกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น

 

เขาเอาลังมาหนึ่งใบ เเล้วใส่ของทุกอย่างที่เธอเคยให้ โปสการ์ดที่เธอเคยส่ง ใบเสร็จร้านอาหารที่เคยไปกินด้วยกัน เเม้กระทั่งโทรศัพท์ที่บันทึกเบอร์โทรเอาไว้ เขาจะทิ้งลงในลังเเล้วซื้อเครื่องใหม่ เอาลังใส่ไว้ในห้องเก็บของ

 

นานวันเข้าลังเก็บของก็เยอะจนเต็มห้อง สุจินดาจ้างช่างมาต่อเติมบ้านใหม่ให้ห้องใหญ่ขึ้น เเต่ลังก็ยังเยอะขึ้นทุกที

 

มีคนถามสุจินดาว่าทำไมถึงไม่เอาลังไปทิ้งบ้าง เขาไม่ตอบ

 

วันหนึ่งขณะรถติด สุจินดาเปิดวิทยุฟังเพลง baby one more time ของบริตนีย์ สเปียร์

 

เพลงเก่ามากเเล้ว เขาฟังเพลงไม่ค่อยรู้เรื่อง เเต่มีเนื้ออยู่ท่อนนึงที่พอฟังออก

 

I must confess that my loneliness is killing me now
Don't you know I still believe
That you will be here and give me a sign
Hit me baby one more time

 

เเม้ไฟจะเขียวเเล้วเเต่สุจินดาก็ยังไม่ขยับรถ เขาฟังเพลงจนจบ เสียงเพลงดังเเข่งกับเสียงเเตรของรถคันข้างหลัง

 

เมื่อกลับถึงบ้าน เขาพบว่าห้องเก็บของพังลงมาเพราะรับน้ำหนักไม่ไหว ลังเเตกกระจายจนของที่อยู่ในนั้นหล่นเกลื่อนพื้น ดูจากภายนอกสภาพบ้านเหมือนซากปรักหักพังของวัดเก่าในอยุธยา

 

สุจินดายืนมองซากอยู่คนเดียว ไม่นานฝนก็ตก

 

เขาสงสัยว่าทำไมน้ำฝนที่ไหลผ่านใบหน้าถึงมีรสชาติเฝื่อนกว่าที่เคย

 

 

กิจกรรมยอดฮิตสำหรับนักเรียนในช่วงเปิดเทอมใหม่ คือการเปลี่ยนสมุดจดในห้องเรียน

 

                แม้จะยังใช้สมุดของเก่าไม่หมด (ซึ่งส่วนใหญ่เพราะขี้เกียจทำการบ้าน บางเล่มจดแค่จุดประสงค์ก็มี)  แต่ส่วนใหญ่นักเรียนก็จะเปลี่ยนสมุดใหม่เอี่ยมกันทุกคน กิจกรรมที่ว่ามาดำเนินมาในทุกช่วงวัยเรียน ตั้งแต่อนุบาลยันมหาลัย พอมาถึงวัยทำงานบางคนอาจไม่ต้องเปลี่ยนสมุดบ่อยเหมือนก่อน บ้างก็ใช้ปาล์ม แลปทอป ไอโฟน หรืออะไรที่ใช้บันทึกง่ายกว่าการเสียเวลาเขียนหนังสือลงบนกระดาษ

 

แต่สำหรับเราที่ประกอบอาชีพคนทำหนังสือ ต้องโน้ตนู่นจดนี่อีกมากมาย เงินก็ยังไม่เยอะพอจะซื้อของเหล่านั้น แถมยัง conservative ติดนิสัยการจดบันทึกลงบนกระดาษอย่างรักษาไม่หาย กิจกรรมเปลี่ยนสมุดจึงยังวนเวียนอยู่กับเราไม่ห่าง

 

พอได้สมุดใหม่มา สิ่งแรกที่ต้องทำคือคัดลอกบันทึกบางอย่างที่ยังคงต้องใช้ต่อเนื่องจากสมุดเล่มเก่า เมื่อคัดลอกเสร็จสมุดเล่มใหม่ก็พร้อมใช้งาน ได้ไหม่ก็ลืมเก่ากันง่ายๆ สมุดเก่าของเราส่วนใหญ่ยังคงเก็บไว้ เคยคิดเล่นๆ เหมือนกันว่าถ้าเราคบแฟนเหมือนใช้สมุดคงเจ้าชู้น่าดู เพราะสมุดหมดทีก็เปลี่ยนเล่มใหม่ทันที เหมือนหมดพื้นที่ให้ความรักก็เปลี่ยนคนใหม่โดยไม่ใยดี

 

แต่คนไม่ใช่สิ่งของ เมื่อเราบันทึกความทรงจำอันเลวร้ายไว้กับใครก็ไม่สามารถฉีกหน้านั้นทิ้งเพื่อลืมมันได้ หรือไม่ชอบใจคนไหนก็เปลี่ยนเล่มใหม่ ในชีวิตจริง แม้สมุดไม่สวยหรือหน้าหมดไปแล้วเราก็ยังต้องใช้มันอยู่

 

เมื่อเราเปิดอ่านสมุดเล่าเก่า นอกจากจะเห็นบันทึกจดการงานต่างๆ ที่เคยทำมา ยังเห็นข้อความซ่อนอารมณ์บางอย่างที่เขียนเก็บไว้ในหลายวาระ บ้างก็พร่ำเพ้อฟูมฟาย หรือทะเยอทยานเปี่ยมด้วยความฝัน

 

ถ้าเราหยิบสมุดเล่มเก่ามา แล้วใช้ลิขวิดลบข้อความให้หมดเพื่อเอาสมุดกลับมาใช้ใหม่ ก็จะพบว่ามันใช้งานได้ไม่ดีนัก เพราะข้อความเก่าๆ ยังคงหลงเหลือเลือนรางอยู่

 

ยิ่งเขียนลงไปเท่าไร รอยลิขวิดที่ปกปิดความทรงจำไว้ก็จะยิ่งแตกออกจนเห็นเนื้อใน จนทำให้เราสับสนว่ากำลังอยู่กับความจริงในตัวอักษรที่เพิ่งบันทึก หรืออดีตความรู้สึกที่เคยตราตรึงในใจกันแน่

 

ทุกวันนี้เราใช้สมุดใหม่หลายเล่ม เล่มหนึ่งวางในรถ ในบ้าน ในห้องนอน บนโต๊ะออฟฟิศ หรือวางไว้ในที่ที่เราแวะเวียนประจำอยู่

 

เราชอบจดบันทึก เวลาว่างมือเลยต้องหาสมุดไว้ข้างกาย เอาไว้บันทึกทุกความรู้สึกที่แวบเข้ามาในหัว เลยทำให้เราใช้สมุดเปลืองมาก และยังมีสมุดเล่มเก่าเก็บไว้อีกเยอะ

 

และอีกไม่นานเราคงต้องเลือกสมุดเล่มเก่าเอาไปทิ้งบ้าง

 

เพื่อให้เหลือพื้นที่ให้สมุดใหม่เล่มต่อๆ ไป

เยสซี่ใฝ่ฝันจะเป็นนักเต้น ปัญหาคือเธอเป็นคนอ้วน

 

แม้จะยากเย็นสำหรับคนอ้วนแต่เธอก็ตั้งใจที่จะเป็นนักเต้น จนกระทั่งมีรายการทีวีเฟ้นหานักเต้นจากทั่วประเทศ เธอเข้าสมัคร และทะลุไปถึงรอบที่สี่ การตกรอบสอนให้เธอรู้ว่าอุปสรรคใหญ่ที่สุดของเธอคือน้ำหนักตัว

 

หนึ่งปีให้หลังเยสซี่กลับมาที่รายการเดิมอีกครั้ง พร้อมด้วยหุ่นที่ผอมและแข็งแรงกว่าเดิมอย่างเห็นได้ชัด เธอมั่นใจมาก หยอกล้อกับเพื่อนที่เคยคัดตัวในรายการ ก่อนขึ้นเวทีหน้าตาของเธอสดใสราวกับผู้ชนะเลิศ

 

คณะกรรมการจำเธอได้ เพลงเริ่มบรรเลง เธอเต้นไม่หยุด จนกระทั่งเพลงเล่นไปถึงท่อนพีคที่สุด เธอก็หยุดเต้น

 

ทุกคนแปลกใจ เธอก้มหน้าแล้วจับเข่าตัวเอง จังหวะที่เทคตัวขึ้นเธอลงเข่าผิดจังหวะ มันเคยเกิดขึ้นแล้วในอดีตแต่อาการเพิ่งจะมากำเริบในครั้งนี้ เยสซี่ต้องหยุดเต้นและถูกตัดสิทธิจากการคัดตัว

 

คนบางคนต้องเดินทางจากจุดเริ่มต้นมาไกลแสนไกลเพื่อมาพบกับความพ่ายแพ้

 

เธอเดินไปที่หน้าคณะกรรมการด้วยน้ำตานองหน้า ทุกคนเอ่ยปากชมความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับเธอโดยเฉพาะรูปร่างและทักษะการเต้น เธอระบายความรู้สึกต่อหน้าทุกคน

 

เราเปลี่ยนทีวีไปช่องอื่นเพราะไม่อยากเห็นเยสซี่ร้องไห้ พอเปลี่ยนกลับมาเราได้ยินเธอพูดมาท่อนหนึ่งว่า

 

“ตั้งแต่วันที่ฉันตกรอบ กลับบ้านไปฉันก็ออกกำลังกายฟิตซ้อมอย่างหนัก หนึ่งปีที่ผ่านมาฉันท่องอยู่อย่างเดียวว่าต้องกลับมาที่เวทีนี้รอบสุดท้ายให้ได้

“สุดท้ายทุกอย่างก็เป็นอย่างนี้ แต่ฉันก็ขอบคุณรายการนี้ที่ทำให้ฉันมีความมั่นใจที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้ดีขึ้นอีกครั้ง และดีขึ้นกว่าเดิมในครั้งต่อไป”